Gramatyka angielska od A do Z – kompletny przewodnik dla Polaków

Angielska gramatyka wydaje się prosta – do momentu, w którym trzeba ją zastosować w praktyce. Jako Polacy mamy specyficzny zestaw wyzwań: brakuje nam przedimków, mylimy czasy dokonane z niedokonanymi, tłumaczymy przyimki dosłownie z polskiego i uciekamy w Present Simple, gdy nie wiemy, jakiego czasu użyć. A Present Perfect? To nasz językowy boss końcowy, z którym wielu walczy latami.

Ten przewodnik powstał z myślą właśnie o Tobie – osobie, która mówi po polsku i chce wreszcie ogarnąć angielską gramatykę nie „na papierze”, ale w prawdziwej komunikacji. W choices® od lat pracujemy z setkami kursantów i doskonale wiemy, z czym Polacy mają największy problem. Ten artykuł to Twoja mapa po angielskiej gramatyce – od czasów, przez struktury zdań, aż po niuanse, które decydują o tym, czy brzmisz naturalnie, czy „po polsku”.

Spis treści:

• Czasy angielskie – fundament całej gramatyki
• Czasy teraźniejsze (Present)
• Czasy przeszłe (Past)
• Czasy przyszłe (Future)
• Który czas wybrać? Praktyczna ściąga
• Kluczowe struktury gramatyczne (poza czasami)
• Z czym Polacy mają największy problem? Typowe błędy i pułapki
• Bariery psychologiczne – „najpierw gramatyka, potem mówienie”
• Gramatyka angielska na egzaminach
• Podsumowanie: nauka gramatyki angielskiej nie jest taka straszna jak ją malują!
• FAQ – Najczęściej zadawane pytania o angielską gramatykę

Kursy językowe online – sprawdź ofertę >>

Czasy angielskie – fundament całej gramatyki

Ile jest czasów w języku angielskim? Oficjalnie dwanaście. Ale spokojnie – nie wszystkie są równie ważne. Niektóre będziesz używać codziennie, inne spotkasz głównie w tekstach pisanych lub na egzaminach.

Wielu Polaków słyszało w szkole, że „my mamy 3 czasy, a angielski ma mnóstwo” – i to stwierdzenie często blokuje zrozumienie systemu zamiast je ułatwiać. W rzeczywistości angielskie czasy dzielą się na trzy grupy (teraźniejsze, przeszłe i przyszłe), a każda z nich występuje w czterech wariantach: Simple, Continuous, Perfect i Perfect Continuous. Gdy zrozumiesz, jak działa jeden wariant – np. Perfect – zasada przenosi się na pozostałe czasy.

Czasy teraźniejsze (Present)

Present Simple – czas teraźniejszy prosty

Czas, od którego wszystko się zaczyna. Używamy go do opisywania czynności powtarzalnych, nawyków, faktów i stanów. „I work in Warsaw”, „She speaks three languages”, „Water boils at 100°C”. Wydaje się prosty, ale uwaga na zdradliwą trzecią osobę liczby pojedynczej i końcówkę -s/-es, o której Polacy notorycznie zapominają. „He work” zamiast „He works” to jeden z najczęstszych błędów na poziomach A2-B1.

>> Szczegółowy opis czasu Present Simple z ćwiczeniami >>>

Present Continuous – czas teraźniejszy ciągły

Opisuje to, co dzieje się właśnie teraz lub tymczasowo. „I’m reading a book” (w tej chwili), „She’s living in Kraków” (tymczasowo). W polskim jedno zdanie „Czytam książkę” może oznaczać zarówno nawyk, jak i czynność w tej chwili. W angielskim to dwa różne czasy – i Polacy nagminnie nadużywają Present Simple tam, gdzie powinien być Continuous: „I go now” zamiast „I’m going now”.

Ważne: nie wszystkie czasowniki mogą występować w formie Continuous. Czasowniki stanowe – opisujące stany, emocje, zmysły, posiadanie – zwykle nie przyjmują tej formy. Nie powiemy „I am knowing”, „I am understanding” ani „I am wanting” – poprawnie jest „I know”, „I understand”, „I want”.

>> Szczegółowy opis czasu Present Continuous z ćwiczeniami >>>

Present Perfect – czas teraźniejszy dokonany

To czas, który sprawia Polakom absolutnie największe trudności – i nie bez powodu. W języku polskim nie ma jego bezpośredniego odpowiednika. Present Perfect łączy przeszłość z teraźniejszością: „I have visited Paris” (w swoim życiu, mam to doświadczenie), „She has just arrived” (właśnie, efekt jest teraz widoczny).

Polacy instynktywnie sięgają tu po Past Simple, bo w polskim „Byłem w Paryżu” nie rozróżnia tych dwóch perspektyw. Autorzy blogów metodycznych i kursów dla Polaków wskazują, że poprawne użycie czasów Perfect stabilizuje się dopiero na wysokim B2/C1. To nie znaczy, że nie warto zacząć wcześniej – wręcz przeciwnie. Ale oznacza, że potrzebujesz cierpliwości i dużo praktyki z żywym rozmówcą.

>> Szczegółowy opis czasu Present Perfect z ćwiczeniami >>>

Present Perfect Continuous – czas teraźniejszy dokonany ciągły

Podkreśla długość trwania czynności, która zaczęła się w przeszłości i trwa do teraz. „I have been waiting for two hours” – czekam już dwie godziny (i nadal czekam). Polacy często unikają tego czasu, „uciekając” w prostsze formy – Present Simple albo Present Perfect. Warto go opanować jako naturalny upgrade, gdy czujesz się pewnie z podstawowymi czasami.

>> [Post w przygotowaniu – wkrótce na blogu choices®] >>>

Czasy przeszłe (Past)

Past Simple – czas przeszły prost

Podstawowy czas przeszły. Opisuje czynności zakończone w przeszłości, zwykle z konkretnym określeniem czasu: „I visited Warsaw last week”, „She called me yesterday”. Budowa jest prosta (końcówka -ed dla regularnych, II forma dla nieregularnych), ale lista czasowników nieregularnych potrafi przyprawić o ból głowy.

>> Szczegółowy opis czasu Past Simple z ćwiczeniami + Lista najważniejszych czasowników nieregularnych z ćwiczeniami >>>

Żeby budować poprawne zdania w Past Simple, musisz znać II formę czasownika — a w przypadku czasowników nieregularnych nie da się jej wyprowadzić regułą.

>> Sprawdź naszą kompletną tabelę wraz z protipami, jak nauczyć się wszystkich czasowników nieregularnych >>>

Past Continuous – czas przeszły ciągły

Opisuje czynności, które trwały w przeszłości. Często używany do budowania tła narracji: „It was raining when I left the office”. Past Continuous podkreśla trwanie, Past Simple podkreśla zakończenie – ta różnica jest kluczowa.

>>> Szczegółowy opis czasu Past Continuous z ćwiczeniami.>>>

>>> Różnica między Past Simple a Past Continuous >>>

Past Perfect – czas przeszły dokonany (zaprzeszły)

Odpowiednik polskiego czasu zaprzeszłego, który w naszym języku praktycznie zanikł. W angielskim jest bardzo żywy. Opisuje czynność, która wydarzyła się przed inną czynnością w przeszłości: „When I arrived, she had already left”. Niezbędny w mowie zależnej i w trzecim trybie warunkowym.

>> Szczegółowy opis czasu Past Perfect z ćwiczeniami >>>

Past Perfect Continuous – czas przeszły dokonany ciągły

Podkreśla, jak długo trwała czynność przed innym wydarzeniem w przeszłości: „I had been working for three hours when you called”. Rzadziej używany w mowie potocznej, ale przydatny na egzaminach i w pisaniu.

>> [Post w przygotowaniu – wkrótce na blogu choices®] >>>

Czasy przyszłe (Future)

Future Simple – czas przyszły prosty

Najprostsza konstrukcja przyszłości z „will”. Używamy go przy spontanicznych decyzjach, obietnicach, przypuszczeniach: „I’ll call you tomorrow”, „It will probably rain”. Uwaga: w angielskim istnieje kilka sposobów mówienia o przyszłości (will, going to, Present Continuous) i Future Simple to tylko jeden z nich.

> Szczegółowy opis czasu Future Simple z ćwiczeniami >>>

Samo użycie will jest stosunkowo proste. Trudność pojawia się, gdy zestawiamy je z konstrukcją be going to. Obie formy odnoszą się do przyszłości, ale różnią się kontekstem użycia i to właśnie ten wybór sprawia Polakom najwięcej kłopotów. Szczegółowe porównanie obu konstrukcji, wraz z tabelą, ściągawką decyzyjną i ćwiczeniami, znajdziesz w osobnym artykule:

>>> Różnice między will a going to >>>

Future Continuous, Future Perfect, Future Perfect Continuous

Czasy rzadziej używane w codziennej komunikacji, ale pojawiające się na egzaminach od poziomu B2 wzwyż. Future Continuous opisuje czynność trwającą w określonym momencie w przyszłości: „This time tomorrow, I will be flying to London”. Future Perfect – czynność zakończoną przed momentem w przyszłości: „By next year, I will have finished my degree”.

>> Future Perfect Simple przystępnie wyjaśniony >>>

Który czas wybrać? Praktyczna ściąga

Jeśli dopiero zaczynasz, skup się na pięciu najważniejszych czasach: Present Simple, Present Continuous, Past Simple, Future Simple i Present Perfect. Te pięć czasów pokrywa około 90% codziennej komunikacji. Resztę dołączysz stopniowo, w miarę jak Twój angielski będzie się rozwijał.

Dobra zasada: Past Simple to czas z „datą” (yesterday, last week, in 2020). Present Perfect to czas bez daty, ale z efektem widocznym teraz (already, just, ever, never). Jeśli możesz dodać konkretny moment – użyj Past Simple. Jeśli ważniejszy jest efekt lub doświadczenie niż moment – użyj Present Perfect.

Kluczowe struktury gramatyczne (poza czasami)

Strona bierna (Passive Voice)

W stronie czynnej podmiot wykonuje czynność: „The company hired 50 people”. W stronie biernej czynność jest wykonywana na podmiocie: „50 people were hired”. Polacy rozumieją stronę bierną intuicyjnie (mamy ją w polskim), ale problemem jest jej prawidłowe tworzenie w różnych czasach angielskich – szczególnie w złożonych formach jak Present Perfect Passive („The report has been written”) czy Future Passive. Wielu uczących się unika strony biernej, uznając ją za „za trudną” i „zbędną” w mowie, choć w angielskim jest ona znacznie częstsza niż w polskim, szczególnie w kontekście biznesowym i akademickim.

>> Strona bierna w języku angielskim – kompletny przewodnik >>>

Tryby warunkowe (Conditionals)

Cztery tryby warunkowe (zerowy, pierwszy, drugi i trzeci) to jeden z filarów angielskiej gramatyki. Polacy popełniają tu charakterystyczne błędy, tłumacząc zdania warunkowe dosłownie z polskiego. Typowe pomieszania to „If I will have time, I will go” (po „if” nie stawiamy „will” w pierwszym trybie) czy używanie czasu teraźniejszego tam, gdzie wymagana jest forma przeszła w drugim trybie warunkowym. Problem pojawia się też w zdaniach podrzędnych z „when”, „before”, „after” – w angielskim po „when” wymagany jest Present Simple, a Polacy intuicyjnie sięgają po formy przyszłe.

>> Angielskie tryby warunkowe – Conditionals >>>

Czasowniki modalne (Modal Verbs)

Can, could, may, might, will, would, shall, should, must – to czasowniki modalne wyrażające możliwość, konieczność, pozwolenie, prawdopodobieństwo. Szczególnie problematyczne dla Polaków jest rozróżnienie między „must” (musisz) a „mustn’t” (nie wolno ci) – bo „nie musisz” to po angielsku „don’t have to”, nie „mustn’t”.

>> Czasowniki modalne w języku angielskim >>>

Przedimki (Articles): a, an, the

Jeśli istnieje jeden element angielskiej gramatyki, który jest dla Polaków najbardziej obcy, to są nim przedimki. W polskim ich nie ma. W angielskim są obowiązkowe. Metodycy uczący Polaków podkreślają, że przedimki to jeden z „ostatnich” elementów, które zaczynają być używane poprawnie – nawet na poziomie C1 nadal pojawiają się błędy. Typowe problemy to pomijanie przedimków całkowicie („I have cat” zamiast „I have a cat”), ale też nadmierne użycie „the” przy rzeczownikach ogólnych („The life is hard” zamiast „Life is hard”).

>> Przedimek w języku angielskim >>>

Rzeczowniki policzalne i niepoliczalne (Countable & Uncountable)

To pułapka ściśle powiązana z przedimkami. W polskim „informacja”, „rada”, „meble” są policzalne – możemy powiedzieć „dwie informacje”, „trzy rady”, „kilka mebli”. W angielskim „information”, „advice”, „furniture” są niepoliczalne – nie istnieją formy „informations”, „advices”, „furnitures”. Typowe błędy to „a good advice” (poprawnie: „good advice”), „many informations” (poprawnie: „a lot of information”) czy „much people” (poprawnie: „many people”). Różnica w kategorialności rzeczowników to jedno z głównych źródeł błędów gramatyczno-leksykalnych u Polaków.

>> Wszystko, co należy wiedzieć o rzeczownikach policzalnych i niepoliczalnych >>>

Przyimki (Prepositions)

Przyimki to cichy zabójca poprawności gramatycznej Polaków. Błędne kalki z polskiego pojawiają się nieustannie: „in Monday” zamiast „on Monday”, „from 5 years” zamiast „for 5 years”, „depend from” zamiast „depend on”, „interested of” zamiast „interested in”, „good in” zamiast „good at”. Problem polega na tym, że polskie przyimki i angielskie przyimki nie pokrywają się – „zainteresowany czymś” to w polskim narzędnik (bez przyimka lub z „czymś”), w angielskim „interested in something”. Nie da się tu tłumaczyć dosłownie. Angielskie przyimki trzeba przyswajać razem z czasownikami i przymiotnikami, z którymi się łączą.

>> Przyimki angielskie – in, on, at i inne. Zasady, tabele i błędy Polaków >>>

Gerund vs. Infinitive – co postawić po czasowniku?

W polskim po czasowniku zazwyczaj występuje bezokolicznik: „Lubię pływać”, „Proponuję pójść”. W angielskim to dwa różne wzorce: „I enjoy swimming” (gerund, -ing), ale „I want to go” (infinitive, to + czasownik). Polacy przenoszą schemat z polskiego i mówią „I suggest to go” zamiast „I suggest going” albo „I enjoy to swim” zamiast „I enjoy swimming”. Niestety, nie ma tu jednej reguły – trzeba stopniowo zapamiętywać, które czasowniki wymagają gerund (avoid, enjoy, suggest, finish), a które infinitive (want, decide, agree, hope). Częstym problemem są też konstrukcje typu „used to” (kiedyś robiłem), „be used to” (jestem przyzwyczajony do) i „get used to” (przyzwyczajam się do).

>>> Gerund i infinitive po angielsku – kiedy używać? Zasady, logika i przykłady dla Polaków >>>

Inwersja stylistyczna

Zaawansowana struktura pojawiająca się od poziomu B2/C1. Polega na odwróceniu szyku zdania: „Never have I seen such a beautiful sunset”, „Rarely does he arrive on time”. Na egzaminach Cambridge (FCE, CAE, CPE) jest wręcz wymagana.

>> Inwersja stylistyczna w języku angielskim >>>

Zaimki (Pronouns)

Angielski wymaga obecności podmiotu w każdym zdaniu – w przeciwieństwie do polskiego, gdzie „Idę do sklepu” jest kompletnym zdaniem. W angielskim zawsze potrzebujesz „I’m going to the shop”.

>> Zaimki w języku angielskim >>>

Z czym Polacy mają największy problem? Typowe błędy i pułapki

Nie jest tajemnicą, że pomiędzy gramatyką polską a angielską występują duże różnice. Lata pracy z polskimi kursantami w choices® oraz badania lingwistyczne potwierdzają, że Polacy jako typowi użytkownicy języków słowiańskich najdłużej zmagają się z czasami Perfect, przedimkami, systemem nominalnym (policzalność) i transferem składni z polskiego. Oto najważniejsze problemy – ze wskazówkami, jak sobie z nimi radzić.

1. Present Perfect vs. Past Simple – odwieczna bitwa

To absolutnie największy problem polskich uczniów na każdym poziomie zaawansowania. W polskim istnieje jedno zdanie: „Byłem w Londynie trzy razy”. W angielskim to dwa zdania o różnym znaczeniu:

• „I was in London three times” (Past Simple) – w kontekście zamkniętego okresu, np. „when I lived in the UK”.
• „I have been to London three times” (Present Perfect) – w moim życiu, do tej pory, doświadczenie aktualne teraz.

Dlaczego to takie trudne? Bo w polskim nie rozróżniamy tych dwóch perspektyw. Mamy aspekt dokonany i niedokonany (zrobiłem/robiłem), ale to zupełnie inny podział niż angielski Simple vs. Perfect. Dlatego Polacy latami nadużywają Past Simple tam, gdzie angielski wymaga Present Perfect – a poprawne użycie stabilizuje się dopiero na poziomie B2/C1.

Praktyczna zasada: Jeśli w zdaniu pojawia się konkretny czas (yesterday, last week, in 2019) – używaj Past Simple. Jeśli czas nie jest określony, a ważniejszy jest efekt lub doświadczenie – używaj Present Perfect.

2. Brak przedimków – „I am student”, „I have cat”

Polacy nagminnie pomijają przedimki, bo w polskim ich nie ma. „I am student” zamiast „I am a student”, „I have cat” zamiast „I have a cat”. Ale problem działa też w drugą stronę – nadmierne użycie „the” tam, gdzie go nie powinno być: „The life is hard” zamiast „Life is hard”, „The love is beautiful” zamiast „Love is beautiful”. To kalka z polskiego, gdzie rzeczownik ogólny nie wymaga dodatkowego oznaczenia.

Nawet na poziomie C1 przedimki wciąż sprawiają kłopoty. Nie ma tu magicznej zasady, ale dobra podstawa to: jeśli mówisz o czymś po raz pierwszy i jest to jeden z wielu – „a/an”. Jeśli Twój rozmówca wie, o czym dokładnie mówisz – „the”. Jeśli mówisz ogólnie o całej kategorii (np. „Dogs are loyal”) – bez przedimka.

3. Przyimki – „depend from”, „interested of”

Przyimki to problem, który nie znika nawet na zaawansowanych poziomach. Polacy próbują tłumaczyć polskie przyimki dosłownie na angielski: „in Monday” zamiast „on Monday”, „from 5 years” zamiast „for 5 years”, „on the bus” vs. „in the bus”. Szczególnie problematyczne są stałe połączenia przyimków z czasownikami i przymiotnikami: „depend on” (nie „from”), „interested in” (nie „of”), „good at” (nie „in”), „listen to” (nie „listen” bez przyimka).

Angielskie przyimki trzeba po prostu przyswajać razem z czasownikami – nie jako osobne reguły, lecz jako gotowe frazy.

4. Szyk zdania – pytania bez operatora i kalki składniowe

Polski jest językiem fleksyjnym – szyk zdania jest elastyczny. W angielskim szyk jest sztywny (Subject-Verb-Object) i jego naruszenie zmienia znaczenie. Ale dla Polaków szczególnie zdradliwy jest szyk pytający. W polskim pytanie tworzymy głównie intonacją: „Idziesz do pracy?” W angielskim potrzebujesz operatora: „Do you go to work?” Polacy nagminnie pytają: „You go to work?” – co jest zrozumiałe, ale gramatycznie niepoprawne.

Inne typowe kalki składniowe to nadmierne użycie „of” w dopełniaczu („the son of Homer” zamiast naturalnego „Homer’s son”), problemy z pozycją przysłówków częstotliwości (always, never, often powinny stać przed czasownikiem głównym) i dosłowne tłumaczenia polskich konstrukcji:

• „I have 30 years” zamiast „I am 30 years old”
• „I’m agree” zamiast „I agree”
• „It depends from” zamiast „It depends on”
• „I must go on shopping” zamiast „I have to go shopping”

5. Rzeczowniki policzalne i niepoliczalne – „informations”, „advices”

Polacy tworzą niepoprawne formy liczby mnogiej, bo szukają odpowiednika polskiego: „informations” (poprawnie: „information”), „advices” (poprawnie: „advice”), „furnitures” (poprawnie: „furniture”), „a good advice” (poprawnie: „good advice”). Błędne są też konstrukcje ilościowe: „much people” zamiast „many people”, „a few money” zamiast „a little money”. Różnica policzalne/niepoliczalne jest jednym z tych zagadnień, które wymagają po prostu zapamiętania konkretnych słów.

6. Przymiotnik vs. przysłówek i pary -ed / -ing

W polskim formy przymiotnika i przysłówka często się pokrywają, co prowadzi do błędów typu „She sings beautiful” zamiast „She sings beautifully”, „He speaks very good” zamiast „He speaks very well”. Osobny problem stanowią pary przymiotników -ed/-ing: „bored” (znudzony – opisuje Twój stan) vs. „boring” (nudny – opisuje to, co nudzi). W polskim jedno słowo „nudny” może pełnić obie funkcje, w angielskim to dwa różne wyrazy. Typowy błąd: „I am boring” (jestem nudny), gdy ktoś chciał powiedzieć „I am bored” (nudzę się). Dodajmy do tego podwójne stopniowanie: „more easier”, „the most fastest” – wynikające z nakładania się reguł.

7. Gerund, infinitive i inne pułapki po czasownikach

W polskim po czasowniku prawie zawsze stawiamy bezokolicznik. W angielskim niektóre czasowniki wymagają formy -ing (enjoy swimming, avoid doing, suggest going), inne wymagają „to + czasownik” (want to go, decide to leave, agree to help), a jeszcze inne zmieniają znaczenie w zależności od formy (stop smoking vs. stop to smoke). Intuicja z polskiego tu nie pomaga – trzeba się po prostu nauczyć najważniejszych wzorców.

8. Mieszanie czasów w narracji

Polacy mają tendencję do „skakania” między czasami w opowiadaniu: zaczynają w Past Simple, przeskakują na Present Simple, wplatają Present Perfect. W polskim narracja czasowa jest bardziej elastyczna, więc takie przeskoki nie rażą. W angielskim – rażą. Spójna narracja wymaga konsekwentnego trzymania się jednego planu czasowego, z wyraźnym sygnalizowaniem zmian.

Bariery psychologiczne – „najpierw gramatyka, potem mówienie”

Z naszego doświadczenia w choices® wynika, że problemem numer jeden wielu polskich kursantów nie jest brak wiedzy gramatycznej, lecz blokada w jej stosowaniu. Duży nacisk polskiej szkoły na ćwiczenia pisemne z gramatyki przy ograniczonym mówieniu sprawia, że uczniowie znają reguły „na papierze”, ale nie potrafią ich użyć spontanicznie w mowie. Pojawia się efekt: „rozumiem, ale nie umiem mówić”.

Do tego dochodzi silny lęk przed popełnianiem błędów, wzmacniany przez kulturę wytykania pomyłek w szkole i środowisku. Wielu Polaków ma przekonanie, że „najpierw muszę opanować gramatykę na 100%, dopiero potem będę mówić” – a to przekonanie prowadzi do lat nauki bez realnego postępu w komunikacji. Polacy po wielu latach edukacji formalnej kończą naukę często na poziomie B1 aktywnym, mimo ogromnej liczby godzin lekcyjnych.

Prawda jest taka, że gramatykę najlepiej utrwala się przez mówienie, nie przez robienie ćwiczeń z lukami. Błędy to naturalny element nauki. Lepiej powiedzieć zdanie z błędem niż nie powiedzieć go wcale.

Jak skutecznie uczyć się angielskiej gramatyki?

Ucz się w kontekście, nie w izolacji.

Zamiast wkuwać tabelę „Past Simple – twierdzenie, pytanie, przeczenie”, naucz się pięciu zdań z Past Simple, które opisują Twoje wczorajsze popołudnie. Kontekst = zapamiętywanie.

Nie ucz się wszystkiego naraz.

Skup się na 5 głównych czasach (Present Simple, Present Continuous, Past Simple, Future Simple, Present Perfect) i opanuj je do perfekcji. Reszta przyjdzie naturalnie.

Rozmawiaj.

Gramatyka w głowie i gramatyka w ustach to dwie zupełnie różne umiejętności. Wielu Polaków zna reguły na pamięć, ale nie potrafi ich zastosować w rozmowie. Jedyne rozwiązanie? Rozmowa z lektorem, który wyłapie błędy w czasie rzeczywistym i natychmiast je skoryguje.

Czytaj i słuchaj.

Podcasty, audiobooki, artykuły – im więcej naturalnego angielskiego wchłaniasz, tym bardziej intuicyjne staje się poprawne użycie gramatyki. Nie musisz analizować każdego zdania – Twój mózg robi to za Ciebie.

Nie bój się błędów.

Z czasem, z praktyką i ze wsparciem dobrego lektora, błędy zaczną znikać. To obietnica.

Angielska gramatyka a egzaminy językowe

Jeśli przygotowujesz się do egzaminu – czy to matury, FCE, CAE, CPE, IELTS, czy Pearson – gramatyka jest jednym z kluczowych elementów oceny. Na każdym poziomie wymagana jest znajomość innych struktur:

A2/B1 (matura podstawowa, Pearson Level 2): Present Simple, Present Continuous, Past Simple, Future Simple, Present Perfect, porównanie Simple vs. Continuous, strona bierna w podstawowych czasach, pierwszy i drugi tryb warunkowy, rzeczowniki policzalne i niepoliczalne.

B2 (matura rozszerzona, FCE, Pearson Level 3): Wszystkie 12 czasów, pełna strona bierna, wszystkie tryby warunkowe, mowa zależna, gerund vs. infinitive, inwersja na poziomie podstawowym.

C1/C2 (CAE, CPE, Pearson Level 4-5): Zaawansowana inwersja, mieszane tryby warunkowe, niuanse użycia czasów, cleft sentences, zaawansowane użycie czasowników modalnych, złożone formy bezokolicznika i imiesłowu (np. „to have done”, „having done”).

>> Co to jest CEFR (A2, B1, B2, C1)? Poziomy znajomości języka >>> 

Podsumowanie: nauka gramatyki angielskiej nie jest taka straszna jak ją malują!

Angielska gramatyka nie jest Twoim wrogiem – jest narzędziem. Jako Polacy mamy swoje specyficzne wyzwania: przedimki, Present Perfect, przyimki, szyk zdania, policzalność rzeczowników. Ale mamy też przewagi: potrafimy odmieniać przez przypadki (więc koncept zmieniających formę słów nie jest nam obcy), nasza wymowa jest generalnie zrozumiała i mamy motywację, bo angielski to klucz do kariery, podróży i rozwoju.

Ten przewodnik to punkt wyjścia. Klikaj w linki do poszczególnych tematów, ćwicz, i wracaj tu, gdy potrzebujesz przypomnienia. A jeśli czujesz, że potrzebujesz wsparcia lektora, który poprowadzi Cię przez gramatykę krok po kroku, w realnej rozmowie, a nie tylko na papierze – zapraszamy do choices®.

>> Sprawdź kursy angielskiego online w choices® >>> 

>>Kursy Business English dla firm >>> 

>> Przygotowanie do egzaminów Cambridge i Pearson>>>