Czasowniki nieregularne w niemieckim: tabela 214 czasowników, 12 wzorów i plan nauki (+ PDF)

Ich bin gegangen, ich habe gesehen, er gibt, sie fuhr. Kto uczy się niemieckiego, szybko odkrywa, że najczęstsze czasowniki tego języka nie trzymają się żadnej z reguł, które dopiero co poznał. Do tego każdy z nich wymaga zapamiętania więcej niż angielski odpowiednik: formy w czasie teraźniejszym, formy przeszłej, imiesłowu i czasownika posiłkowego. Nic dziwnego, że niemieckie czasowniki nieregularne są dla wielu osób pierwszym momentem, w którym gramatyka zaczyna wyglądać na chaos.

Dobra wiadomość jest taka, że to chaos tylko z pozoru. Czasowniki nieregularne w niemieckim układają się w kilkanaście powtarzalnych wzorów, a większość pułapek, w które wpadają Polacy, da się przewidzieć. Niemiecki to drugi najczęściej nauczany język obcy w polskich szkołach: według GUS w roku szkolnym 2024/2025 uczyło się go 35,6% uczniów, czyli ponad 1,8 mln osób w szkołach dla dzieci i młodzieży. Do tego dochodzą dorośli, którzy uczą się go do pracy, na studia albo przed wyjazdem.

W tym przewodniku znajdziesz tabelę 214 najważniejszych czasowników nieregularnych z poziomów A1–B2 z wyszukiwarką i filtrami. Przy każdym czasowniku podajemy formę z Präsens, Präteritum, Perfekt z właściwym czasownikiem posiłkowym, znaczenie i poziom. Czasowniki pogrupowaliśmy w 12 wzorów zmiany samogłoski. Wyjaśniamy, kiedy w Perfekt stoi haben, a kiedy sein, skąd biorą się błędy typowe dla Polaków i co mówią badania o skutecznym zapamiętywaniu. Całą tabelę możesz też pobrać jako PDF do druku, a formy przećwiczyć w naszej darmowej aplikacji do nauki niemieckich czasowników nieregularnych.

Czym są czasowniki nieregularne w niemieckim

Większość niemieckich czasowników odmienia się regularnie. Gramatyki nazywają je słabymi (schwache Verben). Czas przeszły tworzą końcówką -te, a imiesłów schematem ge- + temat + -t: spielen, spielte, gespielt; machen, machte, gemacht. Znając bezokolicznik, znasz wszystkie formy. Nowe czasowniki, które wchodzą do języka, prawie zawsze odmieniają się właśnie tak: googeln, googelte, gegoogelt.

Czasowniki nieregularne to wszystkie, których formy nie da się wyprowadzić z tej reguły. W polskich podręcznikach zwykle wrzuca się je do jednego worka, ale w praktyce to cztery różne grupy. Każda sprawia inny kłopot, więc warto je od razu rozróżniać.

Skąd się wzięły czasowniki mocne

Zmiana samogłoski w finden, fand, gefunden nie jest wyjątkiem od reguły, tylko pozostałością dawnej, bardzo regularnej reguły. Języki germańskie odziedziczyły ją po praindoeuropejskim przodku, a gramatycy już w staro-wysoko-niemieckim, mniej więcej w latach 750–1050, rozróżniają siedem tzw. szeregów apofonicznych (Ablautreihen). Ten sam mechanizm widać w angielskim: sing, sang, sung to dokładny odpowiednik singen, sang, gesungen.

Z czasem system się kruszył. Badaczka z Instytutu Języka Niemieckiego w Mannheimie podaje, że w średnio-wysoko-niemieckim było 349 czasowników mocnych, a dziś zostało 169. Część zniknęła z języka, część przeszła do odmiany regularnej. Ten proces trwa na naszych oczach: dawne backen, buk, gebacken dziś brzmi staroświecko i mówi się backte.

Które czasowniki się utrzymały? Te, których używa się najczęściej. Carroll, Svare i Salmons (2012) przeanalizowali historię niemieckich czasowników i pokazali, że regularyzacja przyspieszyła wyraźnie w czasach nowożytnych, a przed nią chroni przede wszystkim wysoka częstość użycia. Liczy się też liczebność grupy: czasownik, który ma wielu „krewnych” o tym samym wzorze, trzyma się lepiej niż samotnik. Robert Mailhammer (2007) nazywa takie skupiska „wyspami odporności” i zwraca uwagę, że to właśnie resztki dawnego systemu wciąż spajają czasowniki mocne w grupy.

Dla uczącego się wynikają z tego dwie rzeczy. Po pierwsze, czasowników nieregularnych nie da się ominąć, bo to najczęstsze słowa w każdej rozmowie: sein, haben, werden, gehen, kommen, sehen, geben. Po drugie, warto uczyć się ich rodzinami, a nie z listy alfabetycznej, bo podział na rodziny jest naturalny dla samego języka. Na tym opiera się tabela w dalszej części wpisu.

Jakie formy trzeba znać: Präsens, Präteritum, Partizip II, haben i sein

W angielskim tabela czasowników nieregularnych ma trzy kolumny. Jeśli uczyłeś się ich z naszego przewodnika Czasowniki nieregularne w angielskim, łatwo założyć, że w niemieckim będzie podobnie. Klasyczne niemieckie tabele też podają trzy formy: Infinitiv, Präteritum i Partizip II. To za mało, żeby poprawnie mówić. Przy każdym czasowniku trzeba znać pięć informacji.

1. Bezokolicznik (Infinitiv): fahren. Od niego zaczyna się każde hasło w słowniku.
2. Forma er/sie/es w czasie teraźniejszym (Präsens): fährt. U wielu czasowników mocnych w osobach du i er/sie/es zmienia się samogłoska. Jeśli jej nie znasz, pomylisz się już w pierwszym zdaniu o kimś innym niż ty.
3. Czas przeszły prosty (Präteritum): fuhr. Formy ich i er/sie/es nie mają żadnej końcówki: ich fuhr, er fuhr.
4. Imiesłów bierny (Partizip II): gefahren. Służy do budowy Perfekt, Plusquamperfekt i strony biernej.
5. Czasownik posiłkowy w Perfekt: ist gefahren, a nie hat gefahren. Ta informacja nie wynika z formy czasownika, a od niej zależy, czy zdanie w ogóle jest poprawne.

Dlatego w naszej tabeli Perfekt podajemy razem z czasownikiem posiłkowym (ist gefahren, hat gesehen), a w osobnej kolumnie formę z Präsens. Zmianę samogłoski wyróżniamy kolorem, a sein na czerwono, żeby od razu rzucało się w oczy.

20 najczęstszych niemieckich czasowników nieregularnych na start

Jeśli zaczynasz od zera albo wracasz do niemieckiego po przerwie, nie zaczynaj od pełnej listy. Poniżej jest 20 najczęstszych czasowników nieregularnych z poziomu A1. Kolejność wynika z danych o częstości słów z korpusów DWDS (Digitales Wörterbuch der deutschen Sprache), z których korzystaliśmy, układając listę do aplikacji. Te czasowniki pojawiają się w niemal każdej rozmowie, a sześć pierwszych to czasowniki posiłkowe i modalne, na których opiera się większość zdań.

12 wzorów zmiany samogłoski w niemieckich czasownikach nieregularnych

Dawne siedem szeregów apofonicznych dziś się rozmyło: w niektórych zostało po kilka czasowników, inne podzieliły się na mniejsze podgrupy. Dlatego zamiast historycznego podziału stosujemy praktyczny: łączymy czasowniki, które dziś zmieniają samogłoskę w ten sam sposób. Wyszło dziewięć rodzin czasowników mocnych i trzy grupy specjalne. Kto zna wzór, ten przy nowym czasowniku z tej samej rodziny musi zapamiętać tylko to, że do niej należy.

Zapis wzoru czytaj tak: samogłoska w bezokoliczniku, samogłoska w Präteritum, samogłoska w Partizip II. Wielokropek oznacza, że w bezokoliczniku bywają różne samogłoski. Najważniejsze rodziny wyglądają tak:

• ei, ie, ie oraz ei, i, i: bleiben, blieb, geblieben; schreiben, schrieb, geschrieben; ale beißen, biss, gebissen; schneiden, schnitt, geschnitten. Jeśli w Präteritum słyszysz krótkie i, zwykle pojawia się też podwójna spółgłoska.
• …, o, o: fliegen, flog, geflogen; verlieren, verlor, verloren; lügen, log, gelogen. Bezokolicznik bywa różny, ale dwie kolejne formy mają o.
• i, a, u: finden, fand, gefunden; trinken, trank, getrunken; singen, sang, gesungen. Prawie zawsze przed nd, ng albo nk.
• …, a, o: helfen, half, geholfen; sprechen, sprach, gesprochen; nehmen, nahm, genommen; kommen, kam, gekommen. To największa grupa w tabeli.
• …, a, e: geben, gab, gegeben; sehen, sah, gesehen; lesen, las, gelesen; essen, aß, gegessen. Partizip II wraca do samogłoski bezokolicznika.
• a, u, a: fahren, fuhr, gefahren; tragen, trug, getragen; waschen, wusch, gewaschen.
• Partizip II jak bezokolicznik, ie albo i w Präteritum: fallen, fiel, gefallen; schlafen, schlief, geschlafen; laufen, lief, gelaufen; fangen, fing, gefangen. Tu nową formę ma tylko Präteritum.
• Czasowniki osobne: gehen, ging, gegangen; stehen, stand, gestanden; tun, tat, getan. Te trzeba zapamiętać pojedynczo, ale jest ich niewiele, a stehen powtarza się w verstehen, aufstehen, bestehen i entstehen.

Tabela 214 niemieckich czasowników nieregularnych (A1–B2) i PDF do druku

Poniżej znajdziesz pełną listę niemieckich czasowników nieregularnych, których potrzebujesz od pierwszych lekcji aż do poziomu B2. Czasowniki z poziomów A1–B1 pochodzą z oficjalnych list słownictwa do egzaminów Goethe-Zertifikat. Poziom B2 to kolejne najczęstsze czasowniki nieregularne według danych DWDS. Tę samą listę i te same grupy znajdziesz w aplikacji do nauki niemieckich czasowników nieregularnych, więc tabela i ćwiczenia się uzupełniają. Jeśli nie wiesz, na jakim poziomie jesteś, opis poziomów znajdziesz we wpisie Co to jest CEFR.

Jak czytać tabelę: w kolumnie Präsens podajemy formę er/sie/es, a przy modalnych i posiłkowych także formę ich. Turkusowy kolor oznacza zmianę samogłoski w Präsens. ist oznacza Perfekt z sein, „hat / ist” mają czasowniki, przy których wybór zależy od znaczenia albo regionu. Wpisz czasownik po niemiecku lub po polsku albo zawęź listę do poziomu, czasownika posiłkowego lub wzoru.

Widzisz wszystkie 214 czasowników.

Zmiana samogłoski w Präsens: fährt, gibt, sieht

Pierwsza nieregularność pojawia się już w czasie teraźniejszym, zanim ktokolwiek wspomni o przeszłości. U wielu czasowników mocnych w drugiej i trzeciej osobie liczby pojedynczej zmienia się samogłoska. Pozostałe osoby odmieniają się regularnie: ich fahre, du fährst, er fährt, ale wir fahren, ihr fahrt, sie fahren.

Są trzy typy zmian:

Trzy rzeczy pomagają nie pogubić się w tych formach. Po pierwsze, zmiana dotyczy wyłącznie czasowników mocnych, i to nie wszystkich: gehen, kommen, bleiben czy schreiben jej nie mają. Czasowniki regularne nigdy jej nie mają. Po drugie, gdy temat kończy się na s, ß albo z, formy du i er się zrównują: du liest, er liest; du isst, er isst. Po trzecie, zmiana e → i lub ie przenosi się do trybu rozkazującego w formie du: Gib mir das Buch! Nimm Platz! Lies das! Przegłos a → ä już się nie przenosi: Fahr langsam! Schlaf gut!

haben czy sein w Perfekt: prosta reguła i wyjątki

Dla Polaków to najtrudniejsza część całego tematu, i to z prostego powodu. W polskim czasie przeszłym nie ma czasownika posiłkowego: mówimy po prostu „poszedłem” i „zjadłem”. W angielskim posiłkowy jest zawsze ten sam: I have gone, I have eaten. Niemiecki ma dwa i trzeba wybrać właściwy: ich bin gegangen, ale ich habe gegessen. Kto zna angielski, zwykle wybiera haben z przyzwyczajenia. O tym mechanizmie piszemy szerzej we wpisie Niemiecki po angielskim.

Na szczęście reguła jest dość prosta. Perfekt z sein tworzą czasowniki nieprzechodnie, które opisują ruch z jednego miejsca w drugie albo zmianę stanu. Do tego dochodzą sein, werden i bleiben oraz kilka czasowników typu „coś się zdarzyło”: geschehen, passieren, gelingen. Wszystkie pozostałe tworzą Perfekt z haben.

Czasowniki, przy których zmienia się posiłkowy

Kilka czasowników ruchu ma oba posiłkowe, zależnie od znaczenia. Gdy jest dopełnienie w bierniku, wygrywa haben:

Pułapki, które wyglądają na ruch

Dwa czasowniki z rodziny kommen tworzą Perfekt z haben, bo mają dopełnienie albo w ogóle nie opisują ruchu: Ich habe eine E-Mail bekommen (dostałem), Der Film hat mir gefallen (podobał mi się). Tak samo anfangen i beginnen: Der Kurs hat angefangen. Z kolei schlafen, sitzen czy stehen opisują stan, a nie zmianę, więc w standardowym niemieckim mają haben: Ich habe gut geschlafen.

Południe Niemiec, Austria i Szwajcaria: ist gesessen

Jeśli uczysz się z lektorem z Bawarii, Austrii albo Szwajcarii, usłyszysz „ich bin gesessen”, „ich bin gestanden” i „ich bin gelegen”. To nie błąd. Projekt Variantengrammatik des Standarddeutschen, który bada gramatykę standardowego niemieckiego w poszczególnych regionach, pokazuje, że przy stehen, sitzen i liegen na południu obok haben używa się sein, a na północy haben. Obie wersje należą do standardowego niemieckiego. Na egzaminie i w korespondencji wybierz jedną i trzymaj się jej, ale rozpoznawaj drugą. Więcej o takich różnicach przeczytasz we wpisie Odmiany języka niemieckiego. W tabeli i w aplikacji te czasowniki mają oznaczenie „hat / ist”, a aplikacja uznaje obie odpowiedzi.

Partizip II z ge- i bez ge-

Partizip II czasowników mocnych tworzy się według schematu ge- + temat (często ze zmienioną samogłoską) + -en: gefahren, geschrieben, getrunken. Clahsen (1999) zauważył, że ta końcówka sama w sobie jest wskazówką: w niemieckim imiesłowy na -t tworzy się z reguły, a imiesłowy na -en pamięta się jako gotowe formy. Kłopot sprawia jednak początek słowa, a dokładniej przedrostki.

Prosty test: jeśli przedrostek w zdaniu odłącza się i ląduje na końcu (Ich fange morgen an), w Partizip II pojawi się ge- w środku (angefangen). Jeśli przedrostek nigdy się nie odłącza (Ich verstehe das), ge- nie będzie wcale. Wśród 214 czasowników z naszej tabeli 48 ma przedrostek rozdzielny, a 36 nierozdzielny. Formy typu „geverstanden” czy „gebekommen” to jedne z najczęstszych błędów na poziomie A2.

Czasowniki mieszane i modalne: pułapki z końcówką -te

Czasowniki mieszane wyglądają na regularne, bo mają końcówki -te i -t, ale zmieniają temat. Jest ich niewiele, za to należą do najczęstszych w języku, dlatego trzeba je znać na pamięć:

Najwięcej kłopotu sprawia para kennen i wissen. Obie znaczą po polsku „znać” albo „wiedzieć”, ale kennen dotyczy osób, miejsc i rzeczy (Ich kenne Anna. Ich kenne Berlin.), a wissen faktów i informacji, często w zdaniu podrzędnym (Ich weiß, dass sie in Berlin wohnt.). W Präsens wissen ma własną odmianę bez -t: ich weiß, er weiß.

Czasowniki modalne (können, müssen, dürfen, sollen, wollen, mögen) mają nieregularny Präsens (ich kann, du kannst, er kann), a w Präteritum końcówkę -te i brak przegłosu: konnte, musste, durfte, mochte. W Perfekt czekają dwie niespodzianki. Formy gekonnt, gemusst czy gewollt pojawiają się tylko wtedy, gdy modalny stoi sam: Ich habe es nicht gekonnt. Jeśli towarzyszy mu drugi czasownik, zamiast Partizip II stoi bezokolicznik: Ich habe nicht kommen können. Tak samo zachowuje się lassen: Ich habe das Auto reparieren lassen. Dlatego w mowie od modalnych prawie zawsze używa się Präteritum, o czym w kolejnej części.

Präteritum czy Perfekt: czego naprawdę używają Niemcy

Podręczniki uczą, że Präteritum to czas tekstów pisanych, a Perfekt czas rozmowy. To dobre przybliżenie, ale rzeczywistość jest ciekawsza. W gwarach i w mowie potocznej południowych Niemiec, Austrii i Szwajcarii Präteritum przez wieki niemal zniknęło. Językoznawcy nazywają to zjawisko oberdeutscher Präteritumschwund, a opisał je już Kaj B. Lindgren w 1957 roku. W szwajcarskich odmianach niemieckiego Präteritum praktycznie nie istnieje, a w Bawarii i Austrii zostały głównie formy war i modalnych. Na północy w opowiadaniu ustnym Präteritum słychać częściej.

Badanie Andreasa Jägera (2006) nad mówionym niemieckim pokazało, że ten podział nie jest tak ostry, jak sugerują podręczniki: nie ma „idealnego” mówcy z południa, który używa wyłącznie Perfekt. Wnioski dla uczącego się są jednak jasne:

• Aktywnie, także w mowie: Präteritum od sein, haben, werden i czasowników modalnych (war, hatte, wurde, konnte, musste, wollte). Gestern war ich müde brzmi naturalniej niż gestern bin ich müde gewesen.
• Aktywnie w piśmie: Präteritum wszystkich częstych czasowników w opisach wydarzeń, relacjach i opowiadaniach, na przykład w wypracowaniu na egzamin.
• Rozpoznawanie: Präteritum pozostałych czasowników z tabeli. Spotkasz je w artykułach, książkach i wiadomościach, więc musisz je rozumieć, nawet jeśli w rozmowie powiesz Perfekt.
• W rozmowie: Perfekt przy większości czasowników: Ich habe gestern einen Film gesehen. Wir sind ans Meer gefahren.

Jeśli przygotowujesz się do egzaminu Goethe albo telc, pamiętaj, że w części pisemnej oceniany jest także wybór odpowiedniego rejestru. O tym, jak wyglądają egzaminy i który certyfikat wybrać, piszemy we wpisie Certyfikaty z niemieckiego.

Konjunktiv II od czasowników nieregularnych: wäre, hätte, käme

Tryb przypuszczający (Konjunktiv II) tworzy się od Präteritum. Przy czasownikach mocnych i mieszanych samogłoski a, o, u dostają przegłos i pojawia się końcówka -e: kam → käme, ging → ginge, gab → gäbe, wusste → wüsste. Dzięki temu tabela czasowników nieregularnych przydaje się podwójnie.

W praktyce większość tych form zastępuje dziś konstrukcja würde + bezokolicznik (ich würde kommen zamiast ich käme). Gramatyka wydawnictwa Hueber zauważa, że wiele dawnych form Konjunktiv II czasowników mocnych brzmi dziś staroświecko. Własne formy trzymają się mocno tylko przy kilku czasownikach i te warto znać na pamięć:

Möchte to w praktyce osobny czasownik grzecznej prośby i od niego warto zacząć, zanim w ogóle pojawi się temat trybu przypuszczającego. W pracy Könnten Sie… i Ich hätte gern… to podstawa uprzejmej komunikacji.

Najczęstsze błędy Polaków w niemieckich czasownikach nieregularnych

Większość błędów ma swoje źródło w języku, który już znasz: w polskim, w którym czas przeszły nie ma posiłkowego, albo w angielskim, który ma tylko have. Warto znać te mechanizmy, bo wtedy łatwiej wyłapać błąd we własnej wypowiedzi.

Bekommen to zresztą klasyczny fałszywy przyjaciel: znaczy „dostać”, a nie „stać się”. Więcej takich par znajdziesz we wpisie False friends w niemieckim, a o tym, czym jeszcze różnią się oba języki, w artykule Różnice między angielskim i niemieckim.

Jak zapamiętać niemieckie czasowniki nieregularne: co mówią badania

Formy nieregularne przechowujemy w pamięci w całości

Harald Clahsen (1999) opisał w serii eksperymentów, jak rodzimi użytkownicy niemieckiego przetwarzają imiesłowy. Regularne imiesłowy na -t mózg składa z części według reguły, a nieregularne imiesłowy na -en wydobywa z pamięci jako gotowe całości. Różnicę widać nawet w zapisie aktywności mózgu (EEG). Ten sam zespół sprawdził później, jak radzą sobie zaawansowani uczący się niemieckiego, a badanymi byli Polacy. Neubauer i Clahsen (2009) przebadali 31 osób z polskim jako pierwszym językiem, które w teście Goethe-Institut uzyskały średnio 26,3 punktu na 30. U nich częstość słowa wpływała na tempo rozpoznawania nie tylko przy imiesłowach nieregularnych, ale także regularnych. Uczący się w większym stopniu niż rodzimi użytkownicy polegają więc na zapamiętanych formach.

Praktyczny wniosek: formy trzeba wielokrotnie widzieć i słyszeć w całości, najlepiej w zdaniach. Wyprowadzanie ich w głowie z reguły w czasie rozmowy jest za wolne. Dlatego w naszych tabelach i w aplikacji każda forma ma przykłady w zdaniach i nagrania.

Rodziny zamiast listy alfabetycznej

Lista alfabetyczna stawia obok siebie czasowniki, które nie mają ze sobą nic wspólnego: befehlen, beginnen, beißen. Grupowanie według wzoru zmiany samogłoski wykorzystuje to, co w języku rzeczywiście istnieje. Jak pisze Mailhammer (2007), to właśnie resztki dawnego systemu utrzymują czasowniki mocne w spójnych grupach, a nawet pozwalają im w ograniczonym stopniu obejmować nowe słowa. Kto zna wzór finden, fand, gefunden, ten poprawnie odmieni też trinken, singen i springen.

Sprawdzanie się i powtórki rozłożone w czasie

Dwie techniki mają najmocniejsze potwierdzenie w badaniach. Pierwsza to przypominanie zamiast czytania. W badaniu Karpicke i Roedigera (2008) osoby, które sprawdzały się ze słówek obcego języka, tydzień później pamiętały ich znacznie więcej niż osoby, które je tylko ponownie czytały. Druga to rozkładanie powtórek w czasie. Przegląd 317 eksperymentów (Cepeda i in., 2006) wykazał, że nauka rozłożona na kilka sesji utrwala lepiej niż ta sama liczba powtórek naraz. Nakata (2015) potwierdził to dla słownictwa w drugim języku. Czytanie tabeli od góry do dołu daje złudzenie, że się umie. Zakrywanie kolumn i wpisywanie form z pamięci daje wiedzę, która zostaje.

Plan nauki na 6 tygodni (10–15 minut dziennie)

Tabela rozpisuje 214 czasowników z poziomów A1–B2. Jeśli dopiero zaczynasz, zatrzymaj się na A1 i A2, czyli na 116 czasownikach, a resztę dołóż, gdy będziesz na poziomie B1.

Quiz: sprawdź, czy znasz niemieckie czasowniki nieregularne

Dziesięć zdań z pułapkami, które omówiliśmy wyżej. Zaznacz odpowiedzi i kliknij przycisk na dole, a przy każdym pytaniu zobaczysz wyjaśnienie.

FAQ: niemieckie czasowniki nieregularne

Źródła

• Cepeda N. J., Pashler H., Vul E., Wixted J. T., Rohrer D. (2006). Distributed practice in verbal recall tasks: A review and quantitative synthesis. Psychological Bulletin, 132(3), 354–380.
• Carroll R., Svare R., Salmons J. (2012). Quantifying the evolutionary dynamics of German verbs. Journal of Historical Linguistics, 2(2), 153–172.
• Clahsen H. (1999). Lexical entries and rules of language: A multidisciplinary study of German inflection. Behavioral and Brain Sciences, 22(6), 991–1013.
• Dürscheid C., Elspaß S., Ziegler A. (2018). Variantengrammatik des Standarddeutschen. Ein Online-Nachschlagewerk. Zurych, Salzburg, Graz.
• GUS (2025). Oświata i wychowanie w roku szkolnym 2024/2025. Główny Urząd Statystyczny.
• Hueber Verlag. em Hauptkurs neu, materiały gramatyczne (PDF).
• Jäger A. (2006). Der Gebrauch des Perfekt-Präteritum-Paradigmas in der gesprochenen deutschen Sprache. Baltmannsweiler: Schneider. Omówienie: B. Rothstein, Zeitschrift für Interkulturellen Fremdsprachenunterricht.
• Karpicke J. D., Roediger H. L. (2008). The critical importance of retrieval for learning. Science, 319(5865), 966–968.
• Lindgren K. B. (1957). Über den oberdeutschen Präteritumschwund. Helsinki: Akateeminen kirjakauppa.
• Mailhammer R. (2007). Islands of resilience: The history of the German strong verbs from a systemic point of view. Morphology, 17(1), 77–108.
• Nakata T. (2015). Effects of expanding and equal spacing on second language vocabulary learning. Studies in Second Language Acquisition, 37(4), 677–711.
• Neubauer K., Clahsen H. (2009). Decomposition of inflected words in a second language: An experimental study of German participles. Studies in Second Language Acquisition, 31(3), 403–435.
• Volodina A. (2023). Warum sind nicht alle Verben regelmäßig? Grammatik in Fragen und Antworten. Leibniz-Institut für Deutsche Sprache, Mannheim.
• Goethe-Institut. Listy słownictwa do egzaminów Goethe-Zertifikat A1, A2 i B1. DWDS: Digitales Wörterbuch der deutschen Sprache, Berlin-Brandenburgische Akademie der Wissenschaften.

Łukasz Pakuła

Lingwista, nauczyciel akademicki i założyciel choices®. Jako Head of Studies odpowiada za jakość nauczania i dobór lektorów. Specjalizuje się w Business English i komunikacji międzykulturowej. Adjunct Assistant Professor na UMGC, wykładowca HM Business School w Monachium i Hochschule Kempten, absolwent studiów doktoranckich z językoznawstwa stosowanego, autor publikacji w wydawnictwach Springer i Equinox. Poznaj zespół choices®